Recent Posts

जेव्हा ओळखीचे अनोळखी होतात...

Penulis : SpandanKavita on Wednesday, 30 August 2017 | August 30, 2017

Wednesday, 30 August 2017

जेव्हा ओळखीचे अनोळखी होतात...

ओळख विसरून अनोळखी होऊन एखाद्यासमोर वावरणं खरंच कठीण असत ना...??
त्यातल्या त्यात ती ओळख जर आपल्या अगदी काळजाच्या जवळची असेल तर स्वतःला सावरणही खूप अवघड असतं.
पण मग त्या समोरच्या व्यक्तीला समजत नसेल का आपल्याला त्रास होतो ते की ,स्वतःच्या "स्व" पेक्षा काहीच महत्वाचे नसते आयुश्यात त्यांच्यासाठी...??
"खरं तर दुसऱ्याच मन जाणायलाही मोठं मन लागतं..."
हे ज्यांच्याकडे नसतं तेच फक्त समोरच्या व्यक्तीची अशी कुचंबणा होताना पाहू शकतात..
कदाचित त्यात त्यांना आनंद मिळतं असावा...
कसं असतं ना..काही काही वेळा आपण परिस्तिथी समोर हतबल असतो आणि फक्त गोष्टी सहन करतो ....
पण "आपण कसं वागायचं हे फक्त आपल्या हातात असतं बाकी इतरांनी कसं वागावं हे आपण कसे ठरवू शकतो "
चालायच,व्यक्ती तितक्या प्रकृती असतातच
कदाचित त्या व्यक्तीलाही आपली गरज कधी तरी पडेलच की.
आपण मात्र काळ ओसरण्याची वाट पहायची.
@सोनाली कुलकर्णी
comments | | Read More...

विसरले होते तुला, पण आज पुन्हा आठवलास...

Penulis : SpandanKavita on Monday, 21 August 2017 | August 21, 2017

Monday, 21 August 2017

विसरले होते तुला, पण आज पुन्हा आठवलास...


विसरले होते तुला,
पण आज पुन्हा आठवलास...
काळासोबत मागे जाऊन,
थोडासा तो भुतकाळ नव्याने बघितला...
हातात हात होता तुझा,
मनही तुझ्याचसाठी वेडे  होते...
स्पर्श होताच तुझा,
अंग अंग रोमांचित झाले होते...
उबदार तुझी मिठी होताच ,
श्वास ही तुझ्यात गुंतले होते..
क्षणांचही भान न ठेवता,
आपले जीव एकमेकात एकरुप झाले होते..
जगून घेतले ते सारे क्षण,
 पुन्हा तू सोबतही नसताना..
काळ लोटला तरी....
काळजाला हवा फक्त तुला आठवण्याचा बहाणा....
झरकन सारे क्षण डोळ्यासमोरुन निघुन गेले...
भुतकाळ पुन्हा जगताना ,
तुझ्या आठवणीची शिदोरी ताजीतवानी करुन गेले...
-सोनाली कुलकर्णी




comments | | Read More...

Love

Penulis : SpandanKavita on Sunday, 20 August 2017 | August 20, 2017

Sunday, 20 August 2017

प्रेम....
एका जाणिवेच्या पलीकडे जाऊन जेव्हा नात तयार झालं की तिथे  तू माझा ,मी तुझी,माझं तुझ्यावर प्रेम आहे हे सतत सांगण्याचीही खरंच गरज नसते.
ती जाणीवच मुळात आपण एकमेकांसाठी आहोत असेल तर  निष्पापपणे ती डोळ्यातूनच दिसून येते मग तिथे अश्या वरवर वाटणाऱ्या  बेभरोष्याच्या शब्दांची गरज राहतच नाही.
बेभरोष्याच्या म्हणतीय कारण.... वरवर नुसतं माझं तुझ्यावर प्रेम आहे म्हणून ते प्रेम नाही होत ना...आजकाल कुणीही कुणालाही हे शब्द म्हणतात......पण ते प्रेम आज आहे ,उद्या नाही अगदी कुणीतरी बेरीज वजाबाकीचा खेळ करावा तसाच असतो....
आजकाल शब्दांची जागाही स्माईलीज ,इमोजीनी घेतलीय.ती गोड गोड चित्र पाहून हुरळून जाणं साहजिकच आहे...हे सार काही मनाला भुरळ घालून जाणार  असंल तरी ते क्षणिक आहे,मृगजळच आहे.तिथे मनाचा ओलावा कितपत असतो हे सांगणे आणि कळणे शक्यच नाही.
आईस्क्रीमसारख वरवर गोड छान वाटणार दिखाऊ ,लगेच वितळून जाणार आणि पुन्हा कधीही पूर्ववत न होणार प्रेम काय उपयोगाच??
खरंच प्रेम इतकं सोपं असतं का??नक्कीच नाही
खरं प्रेम म्हणजे कंमीटमेंट असते...
एका मनाने दुसऱ्या मनाला दिलेली.
तिथे एकमेकांच्या भावनांचा आदर असतो ,अगदी मनातलं जश्याच्या तसं नाही पण 'त' म्हंटल्यावर ताक भात असेल हे कळण्याइतकं प्रामाणिक नक्कीच असत.
जिथे एकमेकांच्या भावनांचा आदर असतो तिथे एकमेकांना टाळण्याचा प्रश्नच नसतो .आणि हा प्रश्नच उद्घभवला नाही तर ते नातं सहज सोपं आणि सुंदर होत.तिथे संवादही सरळ नीट होतो,प्रत्येकवेळी आपल प्रेम सिद्ध करायची गरजही भासत नाही.आपलेपणाचा ओलावा टिकून राहतो.
नुसतं एकमेकांच्या सोबत असण्याचाही शाश्वत आधार वाटतो.तिथेच खरं प्रेम असतं.
स्पंदन @सोनाली कुलकर्णी
comments | | Read More...
 
Spandan Kavita | About Us | Contact Us | Site Map | Privacy-Policy |
Copyright © 2017. Spandan Kavita . All Rights Reserved.
>