भीती....

#भीती....

पार्किंगचा चढ...तस तर ह्या चढावरून कित्येकदा  two wheeler चढून जाते....पण असा काही अनुभव गेल्या कित्येक दिवसात आला आहे की,
मी जेव्हा जेव्हा  गाडी काढून बाहेर पडायला लागते आणि मनात येत की हा मोठा चढ आपण चढुचं नाही शकणार त्या त्या वेळी....
माझी गाडी मधेच चढावर जाऊन अटकते, वरती चढतंच नाही....गाडी सावरण कठीण होत....
परिणामी.... मी पुन्हा गाडी बंद करते ,स्लोप वरून पुन्हा खाली घेताना ती झरकन खाली येते.मग गाडी खाली घेवून पुन्हा स्टार्ट करते ,आणि पुन्हा चढ चढायला जाते तर तिथेच जाऊन अडकते....
कालही same तसच 3 वेळा झालं..
शेवटी अहोनां बोलावलं ,त्यांनी 2 min मध्ये गाडी चढवून बाहेर काढली...पण मला शेवटपर्यंत जमलंच नाही.
तसं पहायला गेलं तर मी नेहमीच तिथून गाडी नेते...
पण ज्या ज्या वेळी मनात माझ्या भीती  निर्माण होते की आपण हे नाही करू शकणार त्या त्या वेळी हे असंच होत...

आपल्याला काही घडणाऱ्या गोष्टी दिसत असतात ,जाणवत असतात ,कळतही असतात  पण आपण त्यावर काहीच बोलू शकत नाही कारण... आपल्या  
"मनात त्या गोष्टीबद्दल जी अनामिक भीती असते " 
ती खरंच खरी झाली तर??
हा प्रश्न त्या त्या वेळी आपल्या डोळ्यासमोर.... घिरट्या घालत असतो.

आपलं mindset मध्ये जे फिक्स झालेलं असत तेच घडत असतं .जो मी अनुभव अनेकवेळा अनुभवला आहे...अगदी वेगवेगळ्या गोष्टी संदर्भात की मनातली भीती अनेकदा खरी ठरते...

आपण कितीही म्हणालो निगेटिव्ह विचार करायचा नाही तरी देखील एखादी गोष्ट अचानक मनात कुजबुजून जाते आणि ती गोष्ट तथास्थु म्हणाल्या सारखी खरी होते....
याच कारण काय काय असावं याचा विचार मी प्रत्येकवेळी करते....पण उत्तर काही मिळत नाही .

कदाचित
आपण त्यावेळी मनाने स्थिर नसतो, किंवा  एखादी गोष्ट आपल्याला  जमणार नाही,मिळणार नाही,किंवा आपल्या हातातून निसटून जाणार ...अश्या अनेक गोष्टीची मनात भीती असू शकते.
आणि भीती म्हणजे नकारात्मक विचारांचंच खरं कारण असतं हे अनुभवावरून समजूनही घडणाऱ्या गोष्टी टाळता नाही येत.मनाचा कंट्रोल आपल्या हातात असला तरी....अचानक मनात येणाऱ्या विचारांना आळा घालणे सहज शक्य नसतं.
@सोनाली कुलकर्णी
मनाचंसामर्थ्य

#मनाचंसामर्थ्य

क्षणभर मागे वळून पाहिलं की,
"पूर्वीचे आपण आणि आजचे आपण "
यामध्ये बदलत गेलेलो आपण याचा ग्राफ.....आणि मधल्या घडून गेलेल्या असंख्य गोष्टी ,घडामोडी, सुख दुःखाचे क्षण....आलेले चढउतार....एका चित्रफिती सारखे डोळ्यासमोरून झरकन निघून जातात...

प्रत्येकाच्या आयुष्यात असे अनेक प्रसंग येऊन गेलेले असतात की ,त्यावेळी पूर्ण नकारात्मकता आपल्या भोवतीने असतानाही आपण तरून निघून सकारात्मक झालो,त्या त्या  प्रसंगातून त्रास झाला तरी व्यवस्थित सही सलामत बाहेर पडलो.आपल्या आयुष्याचा आपणच आनंद शोधत शोधत इथे पर्यन्त आलो आहोत.
आणि मग एक जाणीव होते,
आपल्यात प्रचंड potential आहे कोणत्याही परिस्तिथीला सामोरे जाण्याचे.कोणत्याही गोष्टीला साकार करायला जिद्द जितकी महत्वाची असते तितकीच महत्वाची गोष्ट म्हणजे "मनाचं सामर्थ्य"
कारण गोष्ट,प्रसंग कोणताही असो मनानं एखादी गोष्ट  खंबीरपणे ठरवली की...वेळ लागेल पण सगळ्या गोष्टी आपल्याला हव्या तश्या घडू शकतात,साकार होऊ शकतात.
फक्त आपल्या मनाची इच्छाशक्ती प्रबळ हवीय.

इच्छाशक्ती प्रबळ असेल तर
कितीही दुःख ,अडचणी वाट्याला आले तरी ...
ते कुरवाळत बसण्याऐवजी....आपण विचारांनी सामर्थ्यवान होतो.आणि अशक्य गोष्टी शक्य करण्याकडे आपण सरसावतो.

म्हणूनच फक्त मन कुमकुवत होऊ न देणे हे प्रत्येकाला जमलेच पाहिजे त्यामुळे अवघड वाटणार आयुष्य सुंदर आपल्यालाही दिसत.
©सोनाली कुलकर्णी

निमित्य ग्लास फुटण्याचे
गेले कित्येक वर्षे जीवापेक्षा जास्त जपलेला ,नेहमी फक्त माझ्यासाठीच वापरणारा काचेचा ग्लास आज हलकासा धक्का लागला आणि फुटला...

ग्लास फुटण्याचं दुःख तर आहेच पण त्यामागच्या बऱयाच वर्षांच्या त्याच्याशी जोडल्या गेलेल्या भावना खूप जास्त आहेत.
तो दिसला नाही ,सापडला नाहीतर optinal म्हणून दुसरा वापरणं कधी मला जमलंच नाही.कारण त्याची replacement  कधीच करावीशी वाटली नाही.
खरतर, एक ग्लास फुटल्याने तसा काही फरक नाही पडतं,same तसाच ग्लास पुन्हा मिळू शकतो ,

पण खोलवर विचार केला तर,
एखाद्या गोष्टीत आपण भावनिक गुंतलो की गोष्ठी अवघड होतात. मग एखाद्या आपल्याला आवडलेल्या ,आपली कायम सोबत करणाऱ्या एखाद्या व्यक्तीशी ,प्राण्याची सवय असो वा सजीव गोष्टीशी, असो वा निर्जीव गोष्टीशी असो त्यासोबत झालेली attachment सहजासहजी कमी होत नाही.
आणि जेव्हा ती गोष्ट आता आपल्या सोबत नाही ही जाणीव होते तेव्हा होणारा त्रास खूप जास्त असतो.

प्रॅक्टिकल लोक असली तर ते ती गोष्ट सहजपणे विसरून जातात ,पण भावनिक लोकांना 
व्यक्ती असो,प्राणी असो वा एखादी वस्तू....
त्यानां आपण जिवापाड जपत असू तर त्या
प्रत्येक तुटलेल्या ,फुटलेल्या, गमावलेल्या ,हातातून निसटून गेलेल्या गोष्टीना विसरणं फार सोपं नसत...
कारण...
बऱ्याचदा ,आपल्या मेंदूपेक्षा आपल्यावर आपलं "मनच " राज्य करत असत...
आणि मनाची जेव्हा त्या गोष्टीबद्दल विचार करण्याची तीव्रता कमी होईल तसे
कालांतराने त्या सगळ्या गोष्ठीचा विसर पडत ही असेल पण...
त्या गोष्टी आपल्या आठवणीत कायम 'मनात आणि स्मरणात ' राहतातच.
कारण गोष्ट कोणतीही असो त्यासोबतच्या आठवणीना मरण नसतं😊
@सोनाली कुलकर्णी

#निमित्य_ग्लास_फुटण्याचं
Happy father's day!!
"बाबा"

बाप म्हणजे आदरयुक्त व्यक्तिमहत्व,
आपल्या पिढीमध्ये आपण आदर द्यायचा म्हणजे अहो जावो करून बाबांना बोलवायच.
मग तसही बाबा म्हणल की, तेव्हा प्रेम असायचं पण बाबांबद्दल मनात खुप भितीपण असायची ,सगळ्या गोष्टी फक्त आईजवळच बोलल्या जायच्या.आपण बाबांचे सर्वस्व जरी असलो तरी नात्यात ती थोडीशी अडी असायचीच.

पण काळ बदलला....बाबा नावाची व्यक्ती संकल्पना जरी बदलली नाही तरी त्याच स्वरूप नक्कीच बदल आहे

"अहो बाबांचा" जेव्हा एकेरी "ये बाबा" झाला ना तेव्हा....
 तो जगातला सगळ्यात जवळचा आपल्या मुलांचा मित्र झाला. कोणतंही मित्रत्वाच नातं नात्याला परिपूर्ण करून बोलत करतं.
आणि बाबांना एकेरी नावाने हाक मारली तरी ते चारचौघात दिसायला चांगलं नाही दिसत म्हणणारे अनेक आहेत  पण....त्या एकेरी हाकेवर वसलेलं हे नातं मात्र नक्कीच खूप जास्त घट्ट झालं आहे हे मात्र नक्की खरंय.

खरंतर
पिढ्यांवर पिढ्या बदलत गेल्यातरी,
बापासाठी लिहायला हे आभाळही कमी पडेल...
खरंतर एका आभाळाखाली सगळयांनाच सावरण देवाला तरी कुठे शक्यय म्हणूनच त्याने प्रत्येकाला  सावरायला ,मायेचा हात डोक्यावरून फिरवायला प्रत्येकाच वेगळं आभाळ दिल....आणि ते आभाळ म्हणजेच "बाबा"

आणि ह्या आभाळाइतकं काहीच सुरक्षित नाही .

'बाबा' नावाचं लेबल लागलं की त्या बाबा होण्याच्या आनंदासोबतच आयुष्यभर ,कितीही हळवा ,प्रेमळ असलेला प्रत्येक बाप हा जबाबदारीने ,विचाराने वागतो.बाळाची चाहूल लागताच आईसारखच तोही स्वतःला बदलवतो.
आईने 9 महिने पोटात वागवलं तरी,आपल्या पिल्लाचा तो पहिला रडलेला आवाज येइपर्यंत बाबाच्या जीवात जीव नसतो.आईच्या काळजाचा आपण तुकडा असलो तरी बापाच आपण 'जगणं' असतो,'आयुष्य' बनलेलो असतो.

लहान असतो तेव्हा बाबाच्या अलवार स्पर्शाने सुखावले जातोच पण मोठे होत जातो तसे बाबा अजून दिलासा देणारा हक्काचा मित्र वाटू लागतो.
पावलोपावली आयुष्य जगताना कितीही, कुठेही अडचण येऊ दे मी तुझ्या सोबत आहे याचा विश्वास म्हणजे बाबा..

मला जे मिळालं नाही ते तुला सगळं मिळवून देईन ,मिळवायला मदत करीन हा ध्यास मनात धरून जगत असतो तो बाबा....

बाबा ,बऱ्याचदा कठोर होतो ,रागावतो,पण बाबा ही अशी व्यक्ती आहे की तो अव्यक्त राहून आपल्यावर सगळ्यात जास्त प्रेम करत असतो....
फक्त तो नजरेने बोलत असतो.....
ज्याला आपल्या बापाची नजर कळली त्याला "बाप" ही गोष्ट नक्कीच कळली असे म्हणायला काहीच हरकत नाही.

खरंतर 'तो' आहे म्हणून 'आपण' आहोत.
बाबा बद्दल व्यक्त.... 
करायला नुसत्या एका दिवसाची गरज नाहीयेच मुळी.
तो तर त्याची सगळी स्वप्नं  आपल्या नजरेने जगत असतो
क्षणाक्षणाला देवासारखा आपल्या सुख दुःखात आपला आधार बनतो. आयुष्य ताठ मानेने शिकायला शिकवतो.त्याच्या कुवती प्रमाणे आपलं आयुष्य घडवतो.

प्रत्येकाचा बाबा हा "बेस्टच" असतो.
बस फक्त प्रत्येकाने आपल्या स्वप्नांसोबत 
"बापाच्या स्वप्नांना" आपल्या आयुष्यात स्थान दिले पाहिजे...त्याच्यासोबत त्याला गरज असतानाही त्याच आयुष्य जगल पाहिजे.
आणि मग आपला बाबा नक्कीच आयुष्यभर सुख समाधानाने जगेल आणि आनंदी राहील😊

अश्या तमाम बाबांना ,वडिलांना आणि हो लाडक्या बाबालाही,
पितृदिनाच्या खूप खूप शुभेच्छा!!!

@सोनाली कुलकर्णी
रांजणवाडी प्रकरण....

 8 दिवसांपूर्वी उजव्या डोळ्याला बारीक फोडी जाणवली.मला वाटलं रांजणवाडी आली असेल मग मी लगेचच शेकायला सुरुवात केली.की जेणेकरून रांजणवाडी येणारच नाही .
पण शेकून काही उपयोग झाला नाही 4 थे दिवशी रांजणवाडी मोठी झाली पुन्हा लसूण लावणे ,कोरफड गर लावणे ,चहा पावडर गरम करून शेकने ,डाळीने गरम करून शेकल.
5 वे दिवशी अजूनच मोठी होऊन ,चेहरा ,डोळा सगळंच सुजल.एकदम मी चिनी दिसायला लागले😂पण
डोळा अतिशय जास्त ठसठसायला लागलं.डोळा उघडणे पण शक्य होईना

आज 7 दिवस झाले ,शेवटी काही घरगुती उपायाने फरक पडेना म्हणून डॉक्टर कडे जाऊन आले.
डॉक्टरांनी सगळी हिस्टरी विचारली ,8 दिवसांपूर्वी मी काय काय केलं ,काही चावल होत का....
डॉक्टरांनी त्यांच्या मशीनरीवर पूर्ण चेक केलं ,तर त्याना काहीतरी डोळ्याला bacterial infection झाल्याच दिसलं तेही काहीतरी चावल्यामुळे जंतू संसर्ग झाला आहे असे म्हणाले.
तर असे झाले होते की,
गेल्या आठवड्यात गणपती साठी दुर्वा हव्या होत्या म्हणून बिल्डिंग भोवतीने हराळी(दुर्वा)काढल्या. त्यानंतर घरी आल्यावर दुर्वा निवडल्या होत्या .
तर ते करताना ...मला काही कळलं नाही पण,
बहुतेक तेव्हाच काहीतरी डोळ्याला चावल असावं..किंवा मी त्या दुर्वांचा हाथ डोळ्याला लावला असावा.
डोळा चेहरा प्रचंड सुजला आहे.औषध घेऊन फरक पडेलही आता पण
मी आपली रांजणवाडी समजून  5-6 दिवस तसेच काढले.लगेच डॉक्टर पाहिला असता तर जास्त वाढलं नसत.

पोस्ट लिहिण्याचा उद्देश हाच की मैत्रिणींनो,
दुखणं कोणतंही असो
अगदी कोणत्याही अवयवाच असो...सहन करण इतकं सोपं नसतंच पण आपणच आपले डॉक्टर होऊन ज्यावेळी आपल्यावर उपचार करतो त्यावेळी आपल्याला नेमकं आपल्याला काय झालं असेल याच ज्ञान नसतं.
म्हणूनच काहीही व्हायला लागलं की पहिले डॉक्टर गाठावा.
कोणतीच गोष्ट अंगावर काढू नये.
स्वानुभवावरून डोक्यात प्रकाश पडलेली गोष्ट शेअर करावीशी वाटली..कारण प्रत्येकवेळी आपण विचार करतो तश्याच गोष्टी असतीलच असे नाही😊
@सोनाली कुलकर्णी


डिप्रेशन_आणि_त्यामागची_मानसिकता
#डिप्रेशन_आणि_त्यामागची_मानसिकता

प्रत्येकालाच आयुष्यात बरच काही हवं असतं ,बरच काही करायचं असत पण प्रत्येकाच्या सगळ्याच इच्छा कधीच पूर्ण होत नाही.आणि मग भावनांचा ,विचाराचा  ,योग्य पद्धतीने निचरा नाही झाला की माणूस एकाकी पडू लागतो.
डिप्रेशन मध्ये जाऊ लागतो. डिप्रेशन येण्याची मुख्य कारण पैसा,आजारपण, आयुष्यात येणार अपयश ,प्रेमातली भांडण असो वा ब्रेकअप असो... आणि बऱ्याचदा मनात असलेली अति महत्वकांक्षा...अशी बरीच कारण असू शकतात 
हे सारं काही विनाशाच्या ,निराशेच्या वाटेकडे घेऊन जात.

अश्या वेळी  योग्य सोबती,समाजवणार कुणी आपलं  नसेल तर मनातल्या गोष्टी मनात राहू लागतात..
आतल्या आत साचत जातात.माणूस एकटं एकटं राहू लागतो.
समोर कुणी असेल तरी आपल्याच तंद्री मध्ये राहतो.ना कुणाशी बोलावं वाटतं ,ना कुणाला काही सांगावं वाटतं..
त्यावेळी आपला कुणावरच विश्वास राहिलेला नसतो अगदी स्वता:वरही.
प्रत्येक गोष्ट बोलली गेली तर प्रत्येक गोष्टीवर सोल्युशन निघू शकत पण...ती मनात तशीच राहिली तर 
माणूस फक्त आतल्या आत जळत राहतो आणि हे जळण इतकं टोकाचं होत की....
मग कठीण होत ते स्वतःला सावरण.स्वतःला सांभाळणं.
मग कितीही डॉक्टरांचे सल्ले घेतले तरी इथे स्वत:च स्वतःला सांभाळायचं असत. माणूस एकदा मनाने कमकुवत झाला की त्याला धीराने आयुष्य  जगणं कठीण जाऊ लागते....
मग वाटू लागतं ,का ,कश्यासाठी आपण जगतोय??
जर आयुष्य आपल्याला हवं तसं जगता येत नसेल तर आयुष्य जगण्याला अर्थ आहे का??
आयुष्य स्वस्त नसलं तरी प्रत्येकाच अगदी मस्तही नसतंच....
बरेच खाचखळगे येतच राहतात.त्याना फेस करणं मेंदूच्या बाहेर जातं तेव्हा.... मन अस्थिर होत....जगणं नकोस वाटतं...वाट्याला येत ते फक्त डिप्रेशन.
आणि मग एक क्षण येतो भावनेच्या भरात स्वतःला संपवण्याचा.
(ती एक मानसिक फेज असते ...त्यावेळी जवळ प्रेमाची व्यक्ती असेल ,समजून घेणारी किंवा सांगणारी तरच ह्या फेसजमधून हळूहळू बाहेर काढू शकते.त्या व्यक्तीचा शाब्दिक आधार आयुष्याच गणित बदलू शकते)

आयुष्यात एकवेळ जास्त हातात पैसा नसेल तरी चालेल पण आपल मन मोकळं करायला आपली हक्काची माणस हवी.जिथे आयुष्यातल्या छोट्या छोट्या गोष्टी share केल्या जातील आणि मनाचा योग्य समतोल
साधला जाईल.आणि हे खूप गरजेचे आहे.

नाहीतर आपल विज्ञान ,मेडिकल शास्त्र कितीही पुढे गेलं तरी माणूसाची कोणतीच मानसिकता बदलण्याची ताकद त्या देवामध्येही नाहीये.

@सोनाली कुलकर्णी

#Ripsushantsingrajput
जुनाच तो पाऊस....
जुनाच तो पाऊस.....

पाऊस आणि आठवणीच किती जवळचं समीकरण.....
दरवर्षी पाऊस नव्याने पडतो....पण तो दरवेळेला भूतकाळात घेऊन जातो.....मग कधी लहापणाचा पाऊस आठवतो ,मित्र मैत्रिणीसोबत ,भाऊ बहिणीसोबत पावसात खेळलेले क्षण, आईबाबांचा पावसात भिजू नको म्हणून खाल्लेला ओरडा असो वा  अंगणात पावसाच्या पाण्यात कागदाच्या होड्या करून सोडलेल्या आठवणी असो.तर कधी दप्तर भिजत शाळेत गेलेला पाऊस आठवतो....तर कधी कॉलेज मधला पावसामुळे कॉलेजमध्येच अडकलेलो असताना मित्र मैत्रिणीसोबत कॅन्टीन मध्ये वडापाव ,भजी,चहा चा आस्वाद घेत घालवलेला वेळ आठवतो.तर कधी प्रेमात पडल्यावर ,प्रियकरासोबत /प्रियसीसोबत चिंब भिजलेले क्षण,नकळत झालेले स्पर्श आठवून मनात गुदगुल्या होतात,तर कुणाला लग्नानंतर जोडीदारासोबत सैर केलेला,भिजलेला पहिला पाऊस आठवतो...तर ऑफिस मध्ये काम करत खिडकीतुन बाहेर पडणारा पाऊस आणि त्यासोबतच्या आठवणी आठवतात.कधी पावसात झालेली फजिती आठवते तर कधी अतिवृष्टी मुळे झालेले नुकसान ,दुःख आठवते.कधी हव्या वाटणाऱ्या ,कधी नको वाटणाऱ्या आठवणी ह्या पावसासोबत दरवर्षी येतच असतात.पावसाच्या आठवणींना कुठे बंधन असत म्हणा....पावसाच्या आठवणींची ही शृंखला दरवर्षी वाढणारच आहे.

जशी कातरवेळ आठवणींना घेऊन येते अन भावनिक बनवते तसाच हा पाऊसही आपल्याला भावनिक करून जातो, जुन्या आठवणींना उजाळा देतो ,रोमँटिक बनवतो ,प्रेमात पाडतो,  तर कधी आयुष्य जगायलाही शिकवतो....तर कधी कधी आयुष्यभराचा धडाही शिकवून जातो तर कधी स्वतःला सावरायला शिकवतो

प्रत्येकाला पाऊस हा हवा हवासा वाटतो...तर कधी अति झाला तरी नकोसाही वाटतो, तरीदेखील आपण ह्या पावसाची दर वर्षी आतुरतेने वाट ही पाहतोच....कारण सगळयांचाच पाऊस एकच असला तरी प्रत्येकाच्या आठवणी अगदी वेगवेगळ्या...त्यातल्या काही आठवणी ह्या हव्या हव्याच्या वाटणाऱ्या असतातच.

आणि खरं सांगायचं तर.....ग्रीष्मातल्या कडक उष्णतेला  शमवून आपल्याला गारवा देण्याची, ताकद तर फक्त त्या पावसातच आहे.... म्ह्णूनच तो जुना वाटणारा पाऊस नव्याने बरसला की ....
पाऊस मनाला एक आत्मीय समाधान देतो,आठवणींच्या हिंदोळ्यावर प्रेमाचे ,आपुलकीचे प्रतिबिंब उमटवून जातो.
आणि असलीच पावसाला कधी दुःखाची लकेर तरी तो अडचणीत आयुष्य जगायला शिकवतो.

पावसावरच एक खूप जास्त आवडलेलं वाक्य म्हणजे
Without rain, nothing grows. Learn to embrace the storms of your life.🌦️☔
@सोनाली कुलकर्णी

#बेंगलोरचा_पाऊस☔ #spandankavitaa